Olympisch snowboardster Melissa Peperkamp over mentale kracht en haar ijzersterke comeback

Hoe haal je kracht uit een onverwachte tegenslag? En hoe zorg je dat perfectionisme je niet verlamt als het even tegenzit?

In dit interview deelt Olympisch snowboardster Melissa Peperkamp de waardevolle levenslessen achter haar indrukwekkende comeback na een zware blessure. Ontdek hoe zij afrekent met prestatiedruk, waarom ze fouten maken puur als 'feedback' gebruikt om te groeien, en hoe de juiste mensen om je heen het verschil maken. Een openhartig verhaal vol praktische inzichten over mentale veerkracht, voor iedereen die wil leren hoe je sterker terugkomt na een dieptepunt.

Kun je een moment beschrijven waarop je een grote tegenslag hebt ervaren in je carrière, en hoe dat jouw manier van denken over jezelf en je sport heeft veranderd?

Mijn grootste tegenslag was mijn knieblessure in 2023. Tijdens een airbagtraining scheurde ik mijn meniscus en liep ik ook schade aan mijn knieband op. Ineens wist ik dat ik maanden niet kon snowboarden. Dat was heel moeilijk, omdat snowboarden mijn leven is.

Tegelijkertijd geloof ik ook dat dingen soms met een reden gebeuren. Die blessure heeft me weer met beide benen op de grond gezet. Ik kon me er druk om maken, maar daar zou mijn knie niet sneller van herstellen. Daarom heb ik ervoor gekozen om mijn volledige focus op mijn revalidatie te leggen, met één duidelijk doel: zo snel én zo goed mogelijk weer op de sneeuw staan.

In het ziekenhuis gaven ze aan dat het herstel ongeveer acht tot tien maanden zou duren. Uiteindelijk stond ik na zes maanden alweer op mijn snowboard. Dat kwam niet vanzelf. Ik heb keihard gewerkt, iedere dag opnieuw, en die periode heeft me geleerd dat je met discipline, geduld en doorzettingsvermogen verder kunt komen dan je soms zelf denkt.

Achteraf heeft die blessure mij niet alleen fysiek, maar vooral mentaal sterker gemaakt. Ik ben mijn sport nog meer gaan waarderen en heb geleerd dat hard werken uiteindelijk altijd iets oplevert.

Wat gaat er door je heen op het moment dat iets misgaat in een belangrijke wedstrijd of training, en hoe weet je jezelf mentaal weer te herpakken?

Natuurlijk baal ik als iets niet lukt. Ik ben best perfectionistisch en wil altijd het maximale uit mezelf halen. Soms lukt het me om een teleurstelling snel los te laten, maar eerlijk gezegd lukt dat ook niet altijd. Er zijn momenten waarop ik er langer in blijf hangen. Dat hoort ook bij topsport.

Wat ik wel heb geleerd, is dat ik mezelf daar niet in moet verliezen. Als iets echt niet lukt, ga ik vaak even iets anders doen. Even afstand nemen, mijn hoofd leegmaken en daarna opnieuw beginnen. Heel vaak merk ik dan dat het ineens wel lukt.

Topsport gaat nu eenmaal met pieken en dalen. Je kunt niet verwachten dat elke training of wedstrijd perfect verloopt. Juist de dagen waarop het tegenzit, leren je vaak het meest. Ik probeer daarom altijd te kijken: wat kan ik hiervan meenemen naar de volgende training of wedstrijd? Zo blijf ik mezelf ontwikkelen en word ik uiteindelijk een betere sporter.

Hoe heb je geleerd om mislukkingen niet te zien als bewijs dat je iets niet kunt, maar juist als informatie om beter te worden?

"Freestyle snowboarden draait om nieuwe tricks proberen. Als je nooit valt of fouten maakt, ben je waarschijnlijk ook niet bezig om jezelf uit te dagen.

Ik zie een mislukte run daarom niet als falen, maar als feedback. Ik kijk samen met mijn coach naar wat er beter kan en neem dat mee naar de volgende training. Zo blijf je groeien. Dat is uiteindelijk belangrijker dan één goede of slechte wedstrijd.

Welke rol spelen coaches, teamgenoten of je omgeving in hoe jij omgaat met kritiek en teleurstellingen? Kun je een voorbeeld geven waarin dat echt verschil maakte?

Mijn coaches, teamgenoten en familie spelen een enorme rol in hoe ik met kritiek en teleurstellingen omga. Als topsporter ben je vaak zelf heel kritisch. Na een wedstrijd zie ik soms alleen de fouten die ik heb gemaakt, terwijl mijn coach juist laat zien wat er wél goed ging en waar nog kansen liggen. Dat helpt me om een teleurstelling om te zetten in iets waar ik van kan leren.

Na mijn knieblessure heb ik dat heel sterk ervaren. Mijn coach bleef vertrouwen in mij houden, ook op de momenten dat ik zelf twijfelde. Hij herinnerde me eraan dat herstel tijd kost en dat ik niet alles in één keer hoefde terug te hebben. Dat gaf mij rust en zorgde ervoor dat ik stap voor stap weer vertrouwen kreeg.

Ook mijn teamgenoten zijn belangrijk. Zij weten precies hoe het voelt als een wedstrijd niet loopt zoals je had gehoopt, omdat zij dat zelf ook meemaken. Daardoor hoef je soms niet eens veel uit te leggen; ze begrijpen het gewoon. We motiveren elkaar, geven elkaar feedback en vieren samen de mooie momenten.

Daarnaast is mijn ouders altijd mijn vaste basis geweest. Zij steunen me, ongeacht de uitslag van een wedstrijd. Dat geeft mij het gevoel dat mijn waarde niet afhangt van een podiumplek. Juist die combinatie van eerlijke feedback, vertrouwen en steun maakt dat ik na een teleurstelling weer vooruit kan kijken en met nieuwe motivatie aan de slag ga.

Als je terugkijkt op je ontwikkeling als sporter, wat is een tegenslag die achteraf juist cruciaal is geweest voor je groei, en waarom?

"Mijn knieblessure is achteraf misschien wel de belangrijkste les geweest. Op dat moment voelde het alsof alles stil kwam te staan, maar uiteindelijk heeft het me sterker gemaakt.

Ik heb geleerd om geduld te hebben, beter naar mijn lichaam te luisteren en meer vertrouwen te krijgen in het proces. Nu weet ik dat één wedstrijd of één seizoen niet bepaalt wie je bent als sporter. Juist de manier waarop je met tegenslagen omgaat, bepaalt hoe ver je uiteindelijk komt.

Wil jij meer zien van Melissa Peperkamp?

Website: https://www.melissapeperkamp.nl/

Instagram: https://www.instagram.com/peperkampmelissa/

LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/melissa-peperkamp-oly-4428a129b/